Verdergaan naar hoofdinhoud
Logo

Happy Gym

Zoeken
Home
Coaches
Gymnasten
Recreanten
Foto's en Video's
Happy Cup
Happy Trophy
Bibliotheek
Coole Happy Gymmanieren
  

Happy Gym Youtube Channel

Follow happygymbe on Twitter

Puur voor de sportr

Gymfed

IKGym

 

 ‭(Verborgen)‬ Verwijder alle site inhoud weergeven

 
 

Neem deel aan onze proeflessen in de zaal  
Wispelberg Coupure op 17 September van 13u tot 15u
Logo
Op zaterdag 17 september is er 's avonds ook de 4de editie van de Happy Quiz. Hier vind je meer details.

Deze melding verdwijnt automatisch binnen enkele ogenblikken.

HAPPY GYM

Happy Gym is een topsport turnvereniging, opgericht in september 1994 die zich uitsluitend specialiseert in de Ritmische Gymnastiek.

Happy Gym voert de professionele aanpak hoog in het vaandel. Het einddoel is de maximale ontplooiing van de ritmische gymnastiek en het bereiken van een hoog niveau in binnen- en buitenland zowel van de competitiegroep als van de recreanten.

Reeds van in de kleuterafdeling (3-6 jarigen) worden de sportieve lijnen uitgetekend. Na een initiatieperiode worden de turnsters geselecteerd.

Happy Gym geniet de volle steun van de Gymnastiek Federatie Vlaanderen, BLOSO en het Belgisch Olympisch en Interfederaal Comité.

Eerste ronde

De term godsdienst kan je in Japan niet gebruiken. Wel zijn veel van de bezienswaardigheden verbonden met een religie, die eerder moet gezien worden als een levensbeschouwing. Zo zijn er voornamelijk het boeddhisme en het shintoïsme. Bij dit laatste staat voornamelijk het begrip "kami" centraal, dat hoofdzakelijk het nobele en heilige karakter aanduidt van een persoon een voorwerp of een begrip aanduidt. Voornamelijk de geest van de voorouders of heersers wordt vereerd. Een centrale, scheppende god kent het shintoïsme niet. Het ritueel gebeurt aan het huisaltaar of aan de schrijn, aangekondigd door een 'torii' of poort, waaronder je het heiligdom betreedt. Er zijn vrijwel geen beelden, maar aan de overledene wordt rijst, fruit of andere voorwerpen gebracht. Bij het gebed, wordt eerst aan een lange koord de gong geluid, waarna de gelovige tweemaal in de handen klapt, een buiging maakt en een geldstuk in een offerblok gooit. Een kort gebed volgt waarna terug een diepe buiging het moment afsluit.

Het boeddhisme beschouwt het leven als een lijdensweg en vermits via de reïncarnatie dit lijden zich steeds herhaalt, is het van belang zich aan begeerte en de hechting aan het leven te onttrekken en de geest te verlichten. Het shintoïsme richt zich tot het leven van vandaag, terwijl het boeddhisme daar een dimensie aan toe. Vandaar dat beide plaatsen van gebed dikwijls aanwezig zijn op dezelfde heiligdommen.

In Tokio staan ongelooflijk veel tempels en schrijnen. De voornaamste is die van Senso-ji, die een klein gouden beeldje van Kannon zou herbergen, aanbeden door het Sho-Kannon boeddhisme. Voor het grote altaar staat een grote wierookbrander, waaromheen mensen zich verdringen om de naar verluidt, helende rook over hun pijnlijke gewrichten te wrijven. Wij waren getuige van een prachtig spektakel met drakendragers en fluit-spelende geisha's midden dit feeërieke decor.

De Aeon Cup kende inmiddels zijn eerste competitiedag, waarbij alle gymnasten van alle teams hun vier oefeningen turnden met de bedoeling zich bij de eerste zeven te rangschikken om de tweede ronde te bereiken.

In de morgen turnden de 18 juniors om hun steentje bij te dragen tot de globale teamscore en zich eventueel bij de beste vier te plaatsen voor een individuele finale. Anaïs Collin, de Belgische juniorskampioene deed het zeer behoorlijk. Alleen enkele foutjes bij bal zorgden ervoor dat zij op een zeer ondankbare vijfde plaats eindigde.

Tess was ingedeeld bij de eerste groep seniors, Paulien bij de tweede. Onze meisjes turnden de ideale volgorde en de hoepeloefening van Tess had een aanvaardbaar niveau. Toch kon je toen al zien dat zeer nauwlettend werd toegekeken op technische uitvoeringsfouten. Iets te veel onzuivere aannames werden vertaald in lage uitvoeringspunten. Bal is niet het sterkste tuig van Tess maar lukte ook aardig. Nadien ging het echter bergaf. Knotsen en vooral lint gingen fout: teveel drops werden afgestraft en konden niet verhelen dat Tess door aan voorafgaande voetblessure geen ideale voorbereiding had gekend.

Aan Paulien om één en ander recht te zetten. Ook zij begon met hoepel en turnde vlotjes. Ook bij haar kon de uitvoeringsscore wat hoger maar de 13,300 punten is op dat internationale niveau aanvaardbaar. Bal is normaal Pauliens sterkste tuig, maar het ging fout en ook knotsen wilde niet vlotten: teveel rechtstreekse fouten, die de jury er zelfs toe brachten om de punten naar beneden te corrigeren wegens gebrek aan 'eenheid' in de oefening. Toch slaagde Paulien erin om de scheve situatie nog enigszins te redden, door een redelijk goede lintoefening.

Hoop op een goede klassering was er echter niet meer en de combinatie Happy Gym-Mounier werd 15e. Niettemin had een 12e plaats er ingezeten, want die was geen volle twee punten van ons teamresultaat verwijderd.

Zoals op het WK is echter ook hier alweer gebleken dat het al veel te lang geleden was dat onze gymnasten nog een wedstrijd op dit hoge niveau hadden geturnd. Dit gebrek aan ervaring speelt ons parten en daaraan moet dringend worden gewerkt.

Tokio, 18 oktober 2014

Edwin

  Gepost door Jan Decrock op zondag 19 oktober 2014 
Het officieuze WK voor teams in Tokio

Tokio is een miljoenen-stad. 23 miljoen inwoners samengepropt op amper 590 vierkante kilometer en een ongelooflijk chaotisch stratenpatroon. Snelwegen kronkelen zich doorheen de wolkenkrabbers, soms tot drie boven elkaar. Want Tokio kan ook alleen maar in de hoogte bouwen door een gebrek aan plaats. Oud en nieuw, alles staat opeen gestapeld. Je kan nauwelijks een greintje oude cultuur bekijken, zonder een hoogbouw op de achtergrond. Kleine groen-parkjes, waar Japanners, jong en oud, graag vertoeven, zijn omzoomd door hoge kantoorgebouwen, waar de Japanner tot 20u en op zaterdagmorgen, zijn brood verdient.

Eén en ander heeft veel te maken met het feit dat Tokio eigenlijk een aaneengroeiing is van dorpen omheen het vroegere verblijf van de shogun. De Tokugawa (vandaar de naam)-clan heerste er vanaf 1603. Door een aardbeving in 1923 en uiteraard door de bombardementen van de tweede wereldoorlog, werd de stad voor een groot deel vernield en nadien ongecoördineerd terug opgebouwd, waardoor de stad een rommelige indruk heeft. Het contrast tussen traditionele huisjes en tempels en hoogbouw, vind je eigenlijk terug bij de Japanners zelf : overdag zijn de vrijwel uniform in kostuum geklede en met boekentasje uitgeruste Japanners bezig de economie verder te verheffen tot een wereldspeler, maar nadien zijn zij binnenskamers even traditioneel bezig de sushi en shintu cultuur levendig te houden.

Al jaren proberen de Japanners de ritmische gymnastiek te promoten via het inrichten van de prestigieuze Aeon Cup, het officieuze wereldkampioenschap voor teams. Door uitnodiging van de allerbeste gymnasten, slaagt men er telkens weer in de crème de la crème van de rg naar het land te halen en het prijzengeld doet de rest. Luxe is er in de Aeon Cup overigens bij overvloed : alle delegaties logeren in superhotels zoals het Prince Tokyo Tower hotel, luxe autobussen vervoeren iedereen doorheen het drukke verkeer naar de al even luxueuze sporthal en het is wellicht ook het enige tornooi ter wereld waar delegatieleden betaald worden om te eten...

Super vriendelijke hostessen en hotelpersoneel bewijzen eens te meer waarom Japan het 'land van de glimlach' wordt genoemd. Het is bijna gênant als bij het nemen van de lift, de aanwezige hostess uit de lift stapt om plaats maken voor de hotelgast en dan een diepe buiging aanhoudt totdat de liftdeur terug sluit.

Enfin, in die omstandigheden gaan Tess en Paulien, aangevuld met Anaïs uit Mounier aantreden in deze unieke competitieformule, waarbij de scores van de junior en beide senior-gymnasten worden samengeteld om zo te proberen bij de 8 beste teams te horen, die dan deelnemen aan de volgende ronde. De tweede dag schakelen de winnende teams de verliezende uit om uiteindelijk met twee teams op zondag de finale te turnen. De training is alvast achter de rug. De meisjes waren toch wat onder de indruk van de immense competitiezaal en het helse tempo waartegen de muziektraining werd afgewerkt. Moe maar voldaan de nacht in, wij in de sky-bar, zij in bed... Het leven in Tokio kan hard zijn.

Tokio, 16 oktober 2014

Edwin

  Gepost door Jan Decrock op zaterdag 18 oktober 2014 
Verslag van Edwin in Izmir - De laatste competitiedag

Het WADA heeft ook in Izmir toegeslagen. Eén gymnaste per land mocht gisteren na de wedstrijd zich nog aanbieden voor de doping-controle. Joke had prijs en mocht in 'zone 10' vier flesjes water en enkele fruitsappen achterover slaan om te proberen 10cc urine af te leveren. Eenvoudig is dat niet na zo'n slopende wedstrijd. Om één en ander te bespoedigen huppelden Joke en de Italiaanse Bertolini in een perfecte choreografie van een groepsoefening op en neer, heen en weer. We achtten ons gelukkig toen na een dikke twee uur, het bevrijdende plasje was afgeleverd, zeker als je weet dat het Oekraïense meisje Mazur bijna drie en een half uur heeft mogen wachten alvorens de vereiste cc was afgeleverd. Joke verloor er het goed humeur niet bij.

De bussen waren inmiddels allemaal weg natuurlijk. Geen Turkse kat die zich afvroeg of er geen gymnasten meer waren achtergebleven bij de controle. Ook een meisje uit Letland was nog aardig haar best aan het doen. Gelukkig zijn er de behulpzame kerels van de organisatie, die ons hielpen : een heuse "party-bus", inclusief de beats van een Turkish mix, bracht ons terug naar onze Renaissance-stek. Net op tijd voor een heerlijk avondbuffet op het dakterras. Bij dit prachtige warme weer een heerlijke ervaring.

Vanmorgen was het weet bijzonder vroeg. Om 06u30 opstaan en om 06u55 ontbijt. De bus voor juryleden en gymnasten van de twee eerste groepen vertrok om 07u30.

Het is voor onze gymnasten geen gemakkelijke week geweest. Telkenmale werd er hetzij in vroege uren getraind, hetzij begon de competitie voor hen op een zeer matinaal uur. Merkwaardig dat steeds dezelfden zo vroeg uit de veren moesten. Zelfs al was België in de laatste groep, dan werd het beginuur van de wedstrijd vervroegd. Redelijk slopend toch.

De organisatie was andermaal niet bij de zaak : de bus die de gymasten en coaches had moeten ophalen aan het Kaya-hotel, had verstek gegeven, met als gevolg dat onze bus een blokje om diende te rijden om ook die.mensen op te pikken. Dat blokje om besloeg door de files ruim tien minuten, voor een afstand van amper 100 meter, waardoor alweer een aantal dames jammerden dat ze te laat in de hal zouden zijn. Gelukkig was het niet mijn vriend-chauffeur die deze leer de volle lading kreeg. De man riposteerde iets in de zin van "kapitan", ik ben de baas van deze bus. De dames de mond gesnoerd.

Bij het begin van de laatste rotatie van groep A, werden onze gymnasten uit hun concentratie gebracht. Najlae zou als eerste jaar knots-oefening brengen en wou de mat op, toen zij plots werd teruggeroepen : om de één of andre reden, zou de Letse eerst haar lintoefening brengen.

Deconcentratie en nadien weer nieuwe adrenaline. Ook bij Joke die in principe na de Letse zou aantreden. Bleek dat zij plots na Najlae kwam. Na Joke had de presentator weer alles op een rijtje : "so now we're in the right order". Hij wel, en wij de sigaar natuurlijk.

Of dat nu de echte reden is geweest van de toch wel ontgoochelende knots-oefening van Najlae, zullen we niet weten, maar geholpen heeft het niet. Najlae was aan het turnen op slappe benen en beging kort na mekaar twee fouten, die haar minstens evenveel punten zullen gekost hebben. Nooit voordien maakte zij die drops. Uitgerekend nu en weg hoop op een goed klassement.

Joke begon goed aan haar oefening. Alles verliep vlotjes, goede drive, maar één passé-pirouette zal de jury niet overtuigd hebben. Kort voor het einde ontglipte een knots haar even, niet tijdens een moeilijkheid maar op een vervelend moment. Eén fout en de hoop op een 13 score kon worden opgeborgen. Bij de drie beste scores zal deze oefening wel behoren, waardoor de slechte hoepeloefening van de eerste dag vergeten wordt, maar toch te laag voor hetgeen mocht verwacht worden.

Al bij al zal dit WK voor onze jonge deelneemsters een zeer ervaringrijke belevenis geweest zijn. Het is aan hen om samen met Mira lessen te trekken uit de gemaakte fouten. Het concentreren op de eerste oefening bijvoorbeeld, die ongetwijfeld de toon zet bij de juryleden. Deze ervaring meenemen naar een volgende opdracht. De Happy Cup komt eraan, de Belgische wedstrijden en nadien het EK.

Van mijn part krijgen ze een pluim : het zijn beiden uitstekende gymnasten met nog heel veel groeimarge en vooral toffe meiden om mee op wedstrijd te gaan.

Vanavond nog de finales voor knotsen en lint en dan trekken we een definitieve streep onder dit 33e WK.

Podium lintfinale : Kudryavtseva (2), Mamun (1) en Ritzadinova (3)

Izmir, 25 september 2014

Edwin

  Gepost door Jan Decrock op vrijdag 26 september 2014 
Verslag van Edwin in Izmir - De terugkeer van de grinta

Als er dan toch weergoden bestaan, dan waren die ons vandaag gunstig gezind. Gisteren een welgekomen afkoeling met enkele spatjes regen en vandaag was het lekker zonnig maar wat frisser. Een Belgisch zomertemperatuurtje van zo'n graad of 25. We hadden de enorm zwoele temperaturen van de laatste dagen een beetje gevreesd voor de lintoefeningen die zouden komen. Zweterige omstandigheden zijn de ergste vijand van die vervelend plakkende linten.

Izmir straalde in de zon en was met zijn azuurblauwe hemel zeer zuiver en schoon. Izmir is eigenlijk een heel moderne stad, die zich tussen twee heuvelruggen zienderogen aan het uitbreiden is. Met z'n 4,5 miljoen inwoners is het na Istanbul en Ankara de derde stad van het land. Beeldt u geenszins kleine armoedige huisjes in of slordige stofferige straatjes. Absoluut niet. Izmir heeft veel hoogbouw, waartussen brede drukke lanen zich slingeren omgeven door wiegende palmbomen en zeer fraaie pleinen. Er wordt enorme zorg besteed aan de groene perken en netheid van de straten. Het is ook een levendige stad, met een gezonde mix van jongeren en ouderen. Ofschoon je op elk moment van de dag her en der mannen ziet keuvelen op een plein, doch bruist de stad van activiteit. Traditionele moslim, jazeker, maar mij lijkt niets fanatiek. De hoofddoek is hier minder een probleem dan in eender welke westerse stad, me dunkt. Niemand neemt er hier aanstoot aan dat wellicht 80 procent van de vrouwen er geen draagt...! Geen alcohol in de kahve's, maar wel in de hotels, vrijdaggebeden ja, maar dan doen horeca, werkenden en vele anderen niet mee. Nobody cares. Heerlijk toch.

Beperkingen voor jonge meisjes om op straat te komen 's avonds, zijn er, maar men legt het je vriendelijk uit dat als je samen blijft niemand daar een probleem zal van maken. En dat is dan ook zo. Want het gezegde dat Turken bijzonder vriendelijke en gastvrije mensen zijn, klopt als een bus. Iedereen staat steeds klaar om - met gebarentaal weliswaar - te helpen waar kan. Geen enkel bars woord heb ik hier gehoord.

In de lobby van het hotel, staat men onmiddellijk klaar om u persoonlijk te begeleiden naar de nu wel vrij vlot lopende busdienst naar de sporthal Halkapinar. Of wij nog vijf minuten kunnen wachten. We zijn bedankt dat dit mogelijk is. Jammer dat deze nochtans fraaie Halkapinar weinig publiek over de vloer krijgt voor een evenement dat toch een WK is en waaraan, naar verluidt, twee jaar voorbereiding is aan voorafgegaan. Ik heb de voorbehouden plaatsen voor delegatiehoofden verlaten en betere oorden opgezocht. Midden, achter de juryleden in het publiek is een ideale plaats, niet gehinderd door de veel te krappe stoelen en fotografen, die het zicht op het scorebord ontnemen. De weg naar de "HD seats" is trouwens bezaaid met hindernissen, langs een levensgevaarlijke trap en een doorgang voor de perstribune waar Twiggy in haar beste jaren problemen zou hebben gehad om door te komen.

Klaar voor die lintoefeningen dus. Deze derde dag was groep A de laatste die aan de beurt kwam. Een tiental minuten te laat weliswaar door de herhaalde protesten, die met de regelmaat van de klok werden ingediend, maar al even prompt werden afgewezen of waarbij de scores zelfs werden verlaagd op eigen 'inquiry'. Kassa, kassa, want zo'n protest kost bij afwijzing de indiener 300 dollar. Ik herinner mij het pakje cash geld dat Oekraïne bij zich had bij de accreditaties...

Ergens tussen de turnsters van Litouwen en Letland, mocht Najlae als eerste Belgische haar lintoefening brengen. We waren getuige een echte metamorfose. Najlae greep haar kans, zij danste weer als voorheen, die smile, de blijdschap, die haar zo eigen is, vloeide weer uit de oefening. Einde van het bange Vlaamse wezentje! Welkom de stralende topturnster. Ze turnde omzeggens zonder fouten. Hier en daar een onvoltooide pirouette, maar wel stabiel en met drive. De score lag te laag, ook al werd met lint globaal laag gequoteerd. Ze verdiende beter dan de 12,816 die haar deel was. Wellicht zit de eerste dag daarvoor nog iets tussen...maar 300 dollar gingen we er niet tegenaan gooien. Een klim in het klassement was meegenomen.

Benieuwd of Joke op dezelfde manier zou reageren met haar lintoefening. En jawel, de score even vergeten, maar de manier waarop Joke nu stond te turnen, was een hemelsbreed verschil met de twee vorige dagen. Jazeker, het eerste risico ging de mist in en jazeker de finale gooi was technisch volledig fout en werd zwaar aangerekend (vervloekte eerste dag), maar Joke toonde weer waarom zij hier haar plaats verdiende.

Na drie dagen is de "grinta" terug. Waarom kon het WK niet pas nu beginnen? We zijn in vorm. Een beetje laat? Het is nooit te laat. Als twee van de jongste deelneemsters zullen zij hier sterker uitkomen. You're my heroes, girls! Wacht maar met de knotsen morgen!

Izmir, 24 september 2014

Edwin

  Gepost door Jan Decrock op donderdag 25 september 2014 
Verslag van Edwin in Izmir - Kahve Dynari

Op de Atatürk Caddesi, de promenade langs de baai van Izmir, ligt het Kahve Dynari, één van de vele restaurants langsheen deze esplanade. Op amper tweehonderd meter van ons Hotel Renaissance, de uitgelezen stek voor onze maaltijden. Het eten is er behoorlijk. Je krijgt er zowel een pizza, een spaghetti als een steak stroganoff voor de kiezen en dat allemaal voor een schappelijke prijs. De restaurantprijzen zijn hier inderdaad onvoorstelbaar laag. Een spaghetti kost net geen 3 euro, een steak 6 euro. Voor hetzelfde op eenzelfde locatie bij ons aan de kust, reken je gerust maal vier of vijf. En ongelofelijk vriendelijk! Alcohol is er niet te krijgen. Daarvoor moet je in de hotels zijn, waar je gerust een biertje, een glas wijn of zelfs een 'bloody mary' kunt geserveerd krijgen. Voor de toerist worden soms principes opzij geschoven.

Ondertussen heb ik één van de buschauffeurs te vriend gemaakt. Op een van de dagen reed ik eens met de man gans alleen in een bus van 70 personen van het hotel naar de sporthal. De ganse rit vertelde de man mij te voeten uit een verhaal, dat ik uiteraard aan geen kanten begreep. Het kon zijn levensverhaal zijn, maar ik had eerder de indruk dat hij het voortdurend had over het roekeloze gedrag van de andere weggebruikers. Nou ja, hijzelf kon er ook weg mee! Turkije is blijkbaar het land van de toeterende chauffeurs en op de kruispunten heb je soms de indruk dat als enige regel geldt dat er geen regels zijn. Op mijn vraag waarvoor de zebrapaden hier dienen, vermits je er evengoed kunt laten omver kegelen als ergens elders, antwoordt hij mij dat de overheid maar verkeerslichten moet plaatsen. Dan pas stoppen de auto's.

Toen de bus nog niet onmiddellijk vertrok, liet hij het voltallige vrouwelijk gezelschap op zin voertuig ongeduldig wachten en nodigde hij mij uit nog even tijd te nemen voor een sigaret buiten. Toen ik hem duidelijk maakte dat ik niet rookte, had de man een reactie in huis die ik niet verwachtte. Hij greep mijn hand en begon die te kussen. Ik was een held van de natie. Hij zei iets waaruit ik meende te begrijpen dat dit perfect strookte met de grootheid van het Turkse volk. De reïncarnatie van de Atatürk als het ware. "Roken als een Turk"? Vergeet het. Dat de brave man zich intussen de gram van de wachtende dames over zich heen haalde, kon hem niet deren. Ik stapte enigszins verveeld de bus op.

Op deze tweede wedstrijddag, traden de meisjes aan als derde groep, in de namiddag. Ze mochten elk met de bal aan het werk. We waren vol verwachting naar de reactie van beiden op de toch wat tegenvallende prestatie de eerste dag. Mira had uitvoerig gebriefd dat zij wat sterker op de mat moesten zijn. Ze lijken onvoorstelbaar angstig, bang om fouten te maken...en dan...maak je fouten...

Loslaten is de boodschap. De omstandigheden daar laten en concentreren. Makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het wel.

Najlae had de pech als eerste bal-oefening te moeten aantreden. Al enkele dagen zwaar verkouden, leek zij niet onmiddellijk met de nodige 'grinta' op de mat de komen. Toch weer die faalangst? Het begon nochtans vrij goed: leuk in het ritme van de oefening, maar toch iets te 'klein'. De lichte overdrijving in de beweging was er niet. Ook de pirouettes, haar sterke punt, wilden niet echt lukken. Wat te slap op de benen, zodat ze niet stabiel leken en niet werden volgehouden. Bij een risico-gooi ging, het bijna mis, maar Najlae is handig en verplaatste zich naar de bal toe. Geen drop, maar wellicht wat uitvoeringspunten. De finale was ok, maar dat was niet de Najlae die we kennen, de Najlae die wil winnen, "la rage de vaincre", de mooiste glimlach van alle 131... Ik wil die echt nog zien!

Amper één oefening later, kwam Joke aan de beurt. Joke had de les begrepen: opkomen met strakke schouders, borst vooruit, kin ophoog. Fier om op het WK te zijn, niet angstig. Joke werkte de moeilijkheden goed af. Ook bij haar zijn de pirouetten niet wat ze horen te zijn. Dikwijls schuin en dan ook niet voleindigd. Wellicht worden daarvoor ook minder rotaties goedgekeurd. Toch schalmt de Nessun Dorma door de luidsprekers en raken we stilaan in vervoering. Joke zit duidelijk "in" Puccini's Turandot en dat stemt ons, en nadien ook haar gelukkig en hoopvol. Knap gereageerd op de off-day van gisteren: 13,050 en 11 plaatsen vooruit. The way is up!

De organisatoren hadden ook na twee dagen reeds twee tuig-finales ingelast. Met z'n allen daar naartoe natuurlijk om de favoriete turnsters te zien. De favorieten hebben geen schrik. Zij geven zich volledig. Het werden mooie finales, met een naar mijn gevoel schitterende hoepel-oefening van de Oekraïense Ritzadinova (waar zou Toutou zijn?) en al even mooie oefening van de Zuid-Koreaanse Son. Voor de ene was er geen, voor de andere was een bronzen medaille weggelegd. Goud was voor de Russische Kudriavtseva en zilver voor haar landgenote Mamun.

Zelfde scenario in de bal-finale. Daar viel mij de oefening op van de Israëlische Neta Rivkin. Zij werd eerste zesde gegeven, doch na een afgewezen klacht, naar de laatste plaats verwezen. Zonde. Ook Oekraïne diende klacht in om nog aan een bronzen plak te geraken (slechts 0,10 verschil), maar ook dat werd verworpen. Goud was ex-aequo voor de twee Russische meisjes Mamun en Kudriavtseva, brons voor de Wit-Russische Staniouta.

Morgen komen de linten boven. In deze warmte en met de airco aan. Geen geringe opgave. Niettemin, willen we nog meer "drive" zien. "La rage de vaincre" : de Franse taal heeft soms de juiste uitdrukking.

Izmir, 23 september 2014

Edwin

  Gepost door Jan Decrock op woensdag 24 september 2014 
Verslag van Edwin in Izmir- Meteen de neus op de feiten.

Vroeg uit de veren dus op deze eerste wedstrijddag. Om 07 uur ging de bus naar de competitiezaal want er werd eerst nog opgewarmd en getraind en vooraleer je de wedstrijdvloer bereikt, heb je als turnster een hele weg af te leggen. Een beetje gekkenwerk, maar , het moet gezegd, de organisatie raakt wat gerodeerd. Alleen het transport is nog niet alles : af en toe worden bestemmingen van de bussen veranderd, worden delegaties uit de bussen gehaald om over te stappen in een ander en op het vertrekuur wordt er ook niet te nauw gekeken. Niet echt bevorderlijk voor een rustige voorbereiding, maar goed, een mens stelt zich daarop in.

In de openingspeech werd door de vice-voorzitster van de FIG benadrukt dat er streng zouden worden toegekeken op de onpartijdige en objectieve jurering. Er waren nieuwe instructies gegeven aan alle juryleden om de oefeningen aandachtig te bekijken en fouten te bestraffen zoals het hoort en voor iedereen. Juryleden die zich niet aan de regels hielden, zouden onverbiddelijk worden gesanctioneerd en uit het panel gezet . Er zijn 61 juryleden, plus de niv 1 juryleden en er kunnen er maar 44 jureren. Keuze genoeg dus. Samen met 22 anderen werd Mira niet opgesteld de eerste twee dagen. Ze zal jureren voor knotsen en lint.

Zoals de regels van het alfabet het willen, bijt groep A dus de spits af. Ons meisjes verkeren in het goede gezelschap van ondermeer Frankrijk, Italië, Wit-Rusland, Japan, Letland e.a. De Franse Ambre Caboud mocht meteen als eerste de mat op en zette en heel nette hoepeloefening af. Een dikke 15,350 als beloning. Ook Ksenya Moustafaeva deed dat met iets meer risico, wat haar 16,933 opleverde. Armenië lijkt mij niet echt in vorm. Lilit scoort een kleine 14 punten. Moeilijk te zien de balscores, de bast en dikke lenzen van Barny versperren het zicht. Japan heeft dan sel goede turnsters in huis. Hayakama en Minagawa, of zoiets, zijn namen om te onthouden. Zij scoren al vlotjes in de 16 punten.

Wij vormen al van bij de trainingen een duo met Letland, zodat zij een goede referentie vormen voor ons gasten. Jefimova, in principe de beste van haar land scoort met bal 13,600. Te doen, denk ik dan. Pech voor een Turkse deelneemster, die op het eind van de oefening de knie ontwricht, zelf voor de oplossing biedt, maar kermend van de pijn de mat verlaat. En dan is Najlae aan de beurt.

Haar opkomen verraadde zenuwen. De anders zo zelfverzekerde Najlae leek bang, onder de indruk van de omstandigheden. Schril contrast met haar concurrenten. De oefening zelf startte goed. Toch had je de indruk dat de rem er even opging. Niet met volle overgave, de vrees om te missen. Dat had wat manipulatie-fouten tot gevolg en ook de "plongée" was niet in één beweging. Fout ook bij het lanceren van hoepel vanop de grond over het hoofd : dat laatste kwam er niet helemaal uit. Doch vanaf dan ging het precies beter. Wat bevrijd ook. We zagen opnieuw de vrolijk dansende Najlae. Ze kroop uit een dalletje. Mooi zo. Finale net op tijd. De foutjes werden in rekening gebracht in moeilijkheid : 5,725. De uitvoeringscore was niet eens zo slecht : 7,200. Met 12,925 koop je hier natuurlijk niet veel, maar laat toch hopen op beterschap.

Twee gymnasten later was Joke aan de beurt. Mooie verschijning, rijzig, kin omhoog. Vol vertrouwen, zo lijkt. Het begin van de oefening was echter rampzalig : bij de gooi ging de hoepel iets te ver naar achter, Joke probeerde die nog te vangen achter haar maar verloor het evenwicht en viel neer. Ai, zware fout. Ineens kromp de rijzige turnster ineen en kreeg zij vermoedelijk ook af te rekenen met angst voor meer fouten. Jammer toch, want laat de beginworp nu faliekant afgelopen zijn, toch was de rest van de oefening heel goed. Alle risico's gingen perfect en technisch kwamen er geen fouten meer. Ook de finale niet. Spijtig dat de uitstraling weggeëbd was met de eerste fout en de rest wat op automatische piloot werd geturnd. Maar goed, de spits is eraf. Ze had één joker (de drie hoogste scores tellen), ze heeft die ingezet. Vergeten die hoepel.

De eerste wedstrijddag drukte de meisjes meteen met de neus op de feiten. Hier wordt hoog spel gespeeld. Geen foutje is geoorloofd want dat wordt genadeloos afgestraft. Zij weten nu wat hen te doen staat. Toch blijft het vertrouwen groot. Met bal gaan we er staan !

Izmir, 22 september 2014

Edwin

  Gepost door Jan Decrock op dinsdag 23 september 2014 
Verslag van Edwin in Izmir - De ernstige dingen gaan beginnen.

Zondag is zoals bij ons voor de Turken een vrije dag. Bij voorkeur gaan zij dan met vrouw en kinderen massaal wandelen langsheen de tientallen terrasjes op de esplanade aan de baai. Hier en daar klampt een venter ons aan om een konijntje te strelen in ruil voor een toekomstvoorspelling. Een bekertje strawberry wordt tegen betaling aangeboden: een welgekomen verfrissing. De man meent evenwel zichzelf te kunnen betalen uit een handje eurocenten, maar zo gaat de vlieger niet op natuurlijk. Het hoofdzakelijk verkeersvrije oude centrum van de stad begint bij een plein waarop de befaamde klokkentoren geflankeerd wordt door de blauwe moskee, een klein gebedshuis bekleed met blauwe faiencesteen. Van daaruit gaat het naar de Kemeralti, een wirwar van kleine straatjes, een bazaar, waar het lekker druk is. Kleine winkeltjes hoofdzakelijk gevuld met schoenen, goedkope kledij en al dan niet echte juwelen, sieren er het straatbeeld. Het heeft wat en de mensen zijn super vriendelijk. Op de hoeken van de straatjes dikwijls een kraampje met vers fruit. De Turken hebben wat met fruit. Voor het eerst een lekker fris glas granaatappelsap gedronken.

We hebben geloot wie van beide meisjes de parade zou meedoen op de openingceremonie. Joke had het juiste lot. Traditiegetrouw zette het gastland haar beste beentje voor. De zaal was goed gevuld, maar niet helemaal zoals zou mogen verwacht worden. De intrede van de artiesten werd omzoomd door levende Griekse standbeelden, waarvan er eentje letterlijk van zijn sokkel donderde. Wellicht getroffen door de warmte. Het spektakel bracht het verhaal van de Egeïsche geschiedenis. De Griekse klassiekers en het verval door de Romeinse overheersers. De doortocht van Maria, Christus' moeder die niet ver hiervandaan stierf. Het geheel werd omringd door een heus symfonisch orkest. En de traditionele dansen ontbraken niet.

Vanaf nu gaat het serieuze werk beginnen. Najlae en Joke beginnen met hoepel. Weer om 07u ontbijt en dan maar duimen dat zij niet teveel last hebben van de zenuwen op hun eerste echt grote confrontatie met de wereldtop. Wij geloven er alvast in. Hopelijk zij ook.

Izmir, 21 september 2014

Edwin

  Gepost door Jan Decrock op dinsdag 23 september 2014 
Verslag van Edwin in Izmir – Dag 2 en 3

De bus naar de training zou om 14u gaan, waarmee Mira wou zeggen dat de training van 's morgens om 07u30 werd afgelast, na de perikelen van de aankomstdag.

Uitslapen voor de gymnasten dus en de gelegenheid voor het delegatiehoofd om in de buurt één en ander te zoeken waar goed en gezond kon gegeten worden.

Mira had er een ander idee over, maar Izmir is een havenstad en ligt vlak aan zee. Het poepchique Renaissance-hotel waar de delegatie is ondergebracht, ligt in een straat die uitgeeft op een fraai plein met een ruiterstandbeeld van de alomtegenwoordige Atatürk. Het plein ligt aan de zee en midden een fraaie promenade die de ganse baai van Izmir omvat. Het is er heerlijk flaneren. De test van Turkse thee op terras doorstaan de tientallen bistro's met gemak. Eerste taak volbracht dus.

Rond de middag met iedereen dus richting esplanade, toen we werden opgeschrikt door een luid gezang uit verschillende luidsprekers in de straat. Het vrijdaggebed. Prompt werd de ganse straat met plastic afsluiting afgezet, zodat de gelovigen rustig hun matje konden openvouwen en midden op straat plaatsnemen om zich aan de rituelen ter ere van Allah te wijden. Een hallucinant schouwspel dat circa 20 minuten zou duren.

Turkse restaurants hebben blijkbaar ook de gewoonte al hetgeen besteld is, ineens op tafel te brengen : soep, sla en main dish, het is er allemaal ineens. Lekker en zeer goedkoop. Terug naar het hotel en dan is het voor serieus. De eerste training.

De accreditaties waren dermate dat de badges toegang verschaften tot bepaalde zones. Andere waren "no go". Noch ikzelf, maar meer bijzonder ook Mira, hadden toegang tot de traininglocaties van Joke en Najlae. Ze zouden alleen met Marta moeten trainen. Geen nood : de moderne technologie staat voor niets. De training werd gefilmd voor de briefing 's avonds. Ik werd dan maar meegesleurd shopping. Wat een delegatiehoofd lijden kan !

Drie uur training later, werden alle elementen grondig geanalyseerd en bijgespijkerd. De dag nadien was er immers een eerste podiumtraining. 's Avonds waren de bobo's, waaronder Mira en ondergetekende uitgenodigd op het welkomdiner in het prachtige dakrestaurant van het Hiltonhotel, met een fraai uitzicht op de volledige baai van Izmir.

De podiumtraining 's anderendaags, was niet echt wat Mira ervan verwacht had. De druk van de omstandigheden, speelde de jonge meisjes wellicht parten. Enkele fouten moesten eruit. Het was vandanaf duidelijk dat het geen overbodig luxe is om geen vier tuigen op een dag te moeten turnen. De oefeningen werden op een razend tempo afgewerkt en de meisjes waren afgepeigerd. Op de laatste podiumtraining zouden maar twee tuigen worden gebracht.

Het zou trouwens opnieuw vroegdag worden. Opstaan om 06u met training én podium vanaf 07u. En Mira de ganse dag op cursus. Voor mij zal het sightseeing worden, denk ik.

Izmir, 21 september 2014

Edwin

  Gepost door Jan Decrock op maandag 22 september 2014 
Verslag van Edwin in Izmir - Dag 1

De "toutou"van Irina

De luchthaven van München kleurde plots geel en blauw aan de gate met bestemming Izmir. Enkele rode trainings uit Mexico, wit-groene uit Portugal en ons vijfkoppige gezelschap in zwart-rode outfit verzonken in het niets bij naar schatting twintig delegatieleden uit Kiev. Vergissing: twintig plus één want ergens op een bankje stond een Louis Vitton-tas met daarin "toutou", een minuscule Yorkshire, vrolijk kwispelend en met obligate strikje op zijn kop. Het hondje van de trainster, zo bleek.

Het Duitse koppel naast mij op het vliegtuig, begreep er geen snars van. "Es gibt vielleicht ein Europameisterschaft." Mmm in Izmir...Brazilië stapte het vliegtuig op en ook de USA. Tenzij ze zich van vakantiebestemming hadden gemist natuurlijk. Toutou liet het zich welgevallen.

Na een goede twee uur vliegen, werd er geland op Turkse bodem. Izmir zou vanaf nu het toneel worden van de 33e wereldkampioenschappen ritmische gymnastiek. We werden al onmiddellijk geconfronteerd met een spreekwoordelijke non-chalence van de Turkse burger en vooral een aanzienlijk taalprobleem. Engels is een wereldtaal, maar niet overal, zo blijkt. Wachten op de luchthaven op een bus die ons naar het hotel zou brengen. De eerste die eraan kwam werd al onmiddellijk ingenomen door de geel-blauwen. Wellicht had Toutou de chauffeur streng aangekeken: Belgen, Mexicanen en Kroaten waren geen spek voor zijn bek.

Van de luchthaven naar de sporthal waar eerst wordt gechecked of alles betaald is, de vlaggen, fiches en cd's worden overhandigd in ruil voor de accreditaties. Wat een bedoening. Bagage bleef in de bus en gedurende twee uur werd ons geduld op de proef gesteld. Problemen met Kiev. Misschien was voor Toutou geen accreditatie voorzien. 

Na honderdtwintig minuten - het was toen al over tienen - vonden de FIG- autoriteiten het welletjes en dachten we eindelijk naar het Renaissance hotel te kunnen afzakken. Joke en Najlae waren ondertussen de appelflauwte nabij, maar nog was geen voedsel in het verschiet, want toen we de bus met onze bagage wilden recupereren, bleek die reeds vertrokken te zijn. Geel-blauw vond het wachten niet zo leuk en had de chauffeur bevolen de weg naar het hotel aan te vangen. Toutou had nog gekeft maar tevergeefs. 

Men leek aanvankelijk niet echt ons probleem te begrijpen, maar na ettelijke telefoons aan buschauffeurs en gebarentaal die blijkbaar ook al niet zo universeel is, werd ons verzekert dat we de bagage wel zegens zouden terugvinden en konden we gerust een bus opstappen. Vertrouwen in de Turkse medemens zeker...Wij richting hotel dus, toen Mira ergens op het voetpad aan het Hilton-hotel onze valiezen meende te ontwaren : "This is our lugage" en terstond de chauffeur sommeerde halt te houden. Warempel onze bagage. Inladen in de bus die nadien gewoon naar de overkant van de straat draaide, want ons hotel lag op 'oversteekafstand'.

  Gepost door Jan Decrock op maandag 22 september 2014 
Na Najlae haalt Joke ook de WK limiet in Portugal

 

Het Wereldkampioenschap ritmische gymnastiek, dat dit jaar in september doorgaat in Turkije, komt met rasse schreden dichter. Dat Najlae zich reeds met verve kon plaatsen voor de individuele kamp, wisten we reeds. De vraag die nog rest is te weten of eventueel nog een individuele gymnaste zich zou kunnen plaatsen (maximaal twee zijn toegelaten) en of België ook een team zou kunnen afvaardigen naar de landenwedstrijd (minimaal 3 en maximaal 4 gymnasten voor 12 oefeningen). De World cups, grand prix, de FIG tornooien van Calais, Riga en Holon waren reeds achter de rug en onze gymnasten sprokkelden her en der reeds enkele selecties per tuig. De FIG-wedstrijd van dit weekend in het Portugese Maia(Porto) gold als één van de laatste kansen om Najlae in Izmir medestanders te geven en haar WK wat minder "eenzaam" te maken.

Op de in een eerdere kwetsuur hervallen Charlotte niet te na gesproken, vertrokken onze vier topgymnasten dit weekend naar het noorden van Portugal om daar de AGN cup te betwisten. Het werd een succesverhaal. Jurylid Mira en trainster Marta stonden paraat om onze Happy Gymmers bij te staan. Ideale omstandigheden, dus klaar om goede prestaties neer te zetten. EK-gangster junior Anaïs Collin (Grs Mounier) had reeds de toon gezet door de algemene wedstrijd bij de juniors te winnen. En Najlae mocht als eerste van ons gymnasten beginnen met haar favoriete tuig knotsen. Meteen een schot in de roos want met 14,750 punten haalde Najlae één van haar hoogste scores op dat onderdeel en tweede score van het lot. Helaas kon zij met het lint die prestatie niet verlengen. Met 12,800 scoorde zij 2 punten lager dan wat van haar mag worden verwacht. Enkele grote missers dus. Maar het ging weer hogerop. Voldoende mentale weerbaarheid en met hoepel scoorde Najlae weer vlot : 14,300. Met bal was het echter weer mis. Net zoals bij lint was er tuigverlies en wat eigenlijk niet verondersteld werd te mislukken, onderging de wet van Murphy. Uiteindelijk werd Najlae verdienstelijk negende, maar kaapte zij twee tuigfinales weg. Belgisch kampioene Joke stond voor een loodzware opdracht : een individuele WK kwalificatie bemachtigen en zoveel mogelijk tuigselecties in de wacht slepen indien mogelijk. Joke begon met lint, altijd een dubbeltje op zijn kant. Met 14,450 punten overtrof Joke alle stoutste verwachtingen. Hoepel ging ook goed, een kleine hapering niet te na gesproken, maar met 14,050 draaide Joke mee op kop van de rangschikking. Toen al was duidelijk dat de 40,500 punten, nodig voor een individuele WK selectie, binnen bereik lag. Maar Joke toonde zich een waardige nationale kampioene : rechtdoor, rechtaan. De Nesun Dorma sputterde even (13,600), maar de knotsen zorgden voor een orgelpunt. Een swingende 14,150 en daarmee eindigde Joke vijfde in het algemeen klassement, pakte zij vier tuig-finales mee en vooral haalde zij vlotjes de individuele selectienorm voor het WK. Schitterend. Tess was naar Portugal afgereisd met de idee uit de ietwat neerwaartse spiraal van de laatste wedstrijden te geraken. Het feit dat de wedstrijd voor haar begon met bal, deed dat voornemen niet echt goed. Technische fouten zorgden voor een te lage score. Met knotsen ging het dan wel weer beter (13,100) en zag het er lange tijd naar uit dat zij daarmee de tuigfinale zou halen. Een hogere uitvoeringscore van een Portugese gymnaste verhinderde dat. Met hoepel scoorde Tess het best (13,300) zodat ze met een 14e plaats toch op een redelijke algemene wedstrijd kon terugblikken. Ook Paulien zocht bevestiging van haar zeer goede eerste helft van het afgelopen Belgisch kampioenschap. Paulien vond echter niet onmiddellijk de goede drive en geraakte niet echt in de wedstrijd. Technische fouten in vrijwel elke oefening zijn we niet van haar gewoon. Dat maakte dat zij bij iedere oefening nagenoeg anderhalf punt lager scoorde dan wat normaal kon worden verwacht.

Op zondag hadden onze twee finalisten de kans om ook medailles mee naar huis te nemen. Najlae trad aan in de hoepel en knotsen finale, terwijl Joke alle vier de tuig-finales vlekkeloos afwerkte. Najlae werd met een bevestigende 14,150 punten vijfde met hoepel. Joke was zesde (13,950). Als enige Belgische in de bal-finale was Joke goed voor een bronzen medaille. Met de knotsen turnden beiden op hoog niveau. Najlae snoepte een bronzen plak weg (14,000) en Joke moest tevreden zijn met de vijfde plaats. Een zeer zuivere lintoefening bezorgde Joke andermaal een bronzen medaille (13,900). Kortom de Happy Gymdelegatie kon terugblikken op een zeer geslaagde FIG-wedstrijd. Op de team-selectie voor het WK is het nog even wachten, maar dat Joke het individuele ticket voor dat WK haalde is zondermeer een puike prestatie. Proficiat aan iedereen.

Uitslagen op de resultatenpagina

  Gepost door Edwin De Backer op dinsdag 20 mei 2014 
1 - 10 Next
 

 Groep Jongeren 2 PV2 2014 (Met dank aan Marta Safronova)

Geen dringende info op dit moment

 Geplande Activiteiten

25-10-2014Kaderweekend GymnastiekGent
14-11-2014Happy CupDrongen

Online inschrijven

 Aankondigingen

Foto's en filmpjes van de Happy Trophy op de media pagina 28-05-14

Happy Trophy Site is online 08-05-14
Kijk snel op www.happygym.be/HT2014 om te zien wie er allemaal meedoet.
 

Trainingen A (niet senior) en B gymnasten 04-04-14
  • vrijdag 4 april training met Marta
  • zaterdag 5 april van 10.30-13u met Elke
  • maandag 7 april voorlopig geen training wegens geen trainster
  • dinsdag 8 april van 12.30-16.30 met Mira
  • woensdag 9 april, donderdag 10 april en vrijdag 11 april van 13.30 - 17.30 met Marta
  • zaterdag 12 april van 10.30-15.00 met Marta
  • maandag 14 april van 9.00-12.30 met Charlotte
  • dinsdag 15 april, woensdag 16 april, donderdag 17 april, vrijdag 18 april, zaterdag 19 april van 12.30-16.30 met Mira
  • maandag 21 april nog te bespreken

1 - 3 Next
Happy Gym

 Koppelingen

  BLOSO
  BOIC
  De Vlaamse Gymnastiek Federatie
  Gymfoto
  Stad Gent
  Provincie Oost-Vlaanderen
  Marc Voltigier Clips and DVDs