Reisverslagje
Nadat de papa’s en mama’s ons hadden uitgezwaaid vertrokken we gezwind richting Oostende. Er werd nog rustig gekeuveld in de auto en vergeleken welke attributen zoal waren meegesleurd : drank, eten, warm dekentje, schoolboeken, Bob et Bobette,…
We hadden de grens met Frankrijk nog maar net overgestoken of lap…file…!
We werden van de autostrade gestuurd en aangezien er geen “déviation” stond zijn we maar de meerderheid van auto’s gevolgd (tegen mijn inborst van meerderheid volgen in …). De eerste stress stak op…straks missen we de eerste shuttle ook al! Maar geen paniek, dan weten we de procedure al voor het terugkeren ;-)
Gelukkig konden we de autostrade verder weer op en reden we vlot tot aan de “Tunnel sous la Manche”. De code intikken, visa was zelfs niet nodig en we kregen een mooi papiertje om aan onze spiegel te hangen (hoe geraakt dat ding daarover???). Nog vlug een plasstop en richting “Brittain” .
De eerste douaniers stonden er bij en keken er naar…de tweede vonden dat we de vergelijking met een echte bus konden doorstaan en stuurden ons naar het gebouwtje, waar we aan 4 loketten tegelijk ontvangen werden om onze passen te tonen. Daarna reden we weer klem op een slagboom, alwaar ons het nummertje van de te volgen laan werd gezegd en daar dook de trein al op: een lelijk bruin gevaarte, als je het mij vraagt. We reden netjes naar binnen, bumper aan bumper. Een niet te begrijpen Engelsman broebelde wat door ons raampje, zijn Engels en zijn Frans was met moeite te onderscheiden van elkaar.
In ieder geval bleken we vertraging te hebben… Raampjes open, benen in alle richtingen en knabbelen en babbelen. De rit onder zee had vooral invloed op onze oren… Toen we naar buiten mochten rijden werden we verrast door een schitterende zonnestraal!
“Right”, zei Inge “Left” dacht ik… “Left” zei Inge, jaja dat ook. De temperatuur in de auto begon te stijgen, en even later ook alweer het peil in de blazen, maar een “services” bleef toch nog een tijdje op zich wachten. Toen we stopten dacht Mira even dat we ons hotel al hadden bereikt! Ze wou toch nog graag eens naar de zaal om wat gooien te oefenen. Dus dat werd in ons schema ingepast.
Het links rijden verliep vlot, alhoewel al de Engelsen zeer graag in het midden lijken te rijden en ik het dus niet kon laten af en toe eens op zijn Belgisch in te halen.
We naderden ons doel en na een paar round-a-bouts zagen we aan de overkant van de weg een plakkaatje “The premier Inn”. Nog even uitdokteren hoe we daar konden geraken en …”ooh, is het hier? Gaan we hier slapen?” , het viel duidelijk in de smaak. Het terras blakend in de zon was ook zo verleidelijk aantrekkelijk…
Het inchecken verliep vlot en iedereen had uiteraard de mooiste kamer van allemaal!
Een pauze hadden we wel verdiend en de limonades bleken een pint groot!
Onze dochters konden het turnen niet laten en de fietsrekken leken ideaal om allerlei poses en sprongen op uit te oefenen.
Maar de plicht riep en we kropen terug de wagen in. Wat een half uurtje rijden zou zijn werd een fantastische toeristische rondrit in the countryside. Effen zwarte en chocoladebruine koeien, fresh picked strawberry’s en groene weiden kwamen ons langs de weg tegen….en eindelijk daar was Bath. Maar dan nog waren we niet uit ons lijden verlost want Bath leek ons een waar wespennest.
Een pienter chauffeur merkte op, terwijl ik met mijn hoofd zoekend door de ruit hing, “You’re lost?”, maar toen sprong het licht alweer op groen…En na een lange zwerftocht vonden we een klein plakkaatje (“ze konden geen groter plakkaatje zetten zeker?” citeer ik Inge even ) “University of Bath î “ Een steile klim 11° van 2 km en daar verscheen groot uitgesmeerd op een stenen muur : “University of Bath”. Het sportcomplex deed onze mond openvallen…een modern mega-groot complex met alles erop en eraan! Op-1 vonden we de sportzaal zelve waar allerlei meisjes aan het oefenen waren, zonder mat!? en het competitiedeel.
Wat “nog eens gooien oefenen” had moeten zijn, werd een 3 uur durende training met alles erop en eraan. Ze waren dan ook “stijf” van de lange ritten ;-)
Gezien de perikelen bij het doorrijden durfden we ons niet wagen om in Bath te eten en kozen dus voor de veilige oplossing, eerst terug naar het hotel. Gelukkig maar, want ook nu werd de zoektocht weer bijna een slepende rit tot we het verlossende lachende maantje zagen van de Premier Inn.
Aan een grote ronde tafel probeerden we de menukaart te ontcijferen en hielden ons voornamelijk bij wat op het fotootje stond. Iedereen was een beetje moe/suf en de gesprekken vielen een beetje stil of zat onze mond teveel vol met de overladen borden van twisted chicken op een stokje, en gefrituurde patatkapittels. De maiskolf ontbloten had nog niet iedereen direct onder de knie, maar als de mais dan niet gegeten wordt is het ook maar een zinloos tijdverdrijf. Bedjes binnen (wie slaapt op de sofa?) en wat zich dan in elke slaapkamer afspeelde is me niet bekend; ik hoor geruchten van snurken, lange douchescènes met 1u30 om haar verzorgen, veel te warme donzen, wippende veringen,….
Om 8u zat Mira een croissantje te verorberen (niet met goesting, maar stel dat ik geen eten meer krijg daar) en om (na onderhandelingen verkregen 8u20 ipv 8u30) vertrokken wij twee opnieuw richting Bath. Deze keer echter in één ruk en om 2 minuten voor 9 stond ze aan de hall klaar om te jureren! Nu nog terug geraken! Maar het was een aangename rit, het ochtenddauw op de heuvels, de herfstkleur in de bomen,… nog een stop in de “ coop “ om er zeker van te zijn dat we ‘s avond geen honger lijden en ik kon mijn benen onder tafel schuiven voor een “full” breakfast in goed (alhoewel vrij zwijgend) gezelschap. De dame in kwestie begreep niet waarom er maar 4 een eitje aten en niemand worst of tomaat of chamignons…jullie betaalden wel voor “full” (maar eigenlijk betaalden we maar voor 3 want de kinderen eten gratis), “you’ll be hungry!” Om dat te vermijden kregen we elk schoon zakje om te vullen voor de middag. Ze bracht ons zelfs speciaal croissantjes extra…
Op het gemakje in de hotelkamer alle haar gebonden, nog wat huiswerk afgewerkt, voorlezen uit de bijbel of toch liever Bob et Bobette …. en dan op naar het grote werk.
Nadat ik jullie bloedjes had afgezwierd ben ik zelf nog even gaan proeven van Bath, dus de verhalen van op de mat over het gevloek en geploeter kan ik jullie niet brengen…
Maar eenmaal terug bleek ik ongeluk te brengen voor Paulien en Joke, de eerste gaf haar hoepel een zwiep buiten en de tweede…ja dat zag er niet goed uit… na een nochtans goede oefening die ik net had gemist… Gelukkig bleek ik niet de onheilsbrenger want andere oefeningen leken wel te slagen. Om geen onwaarheden te vertellen zal ik me over de wedstrijd ook beperken, trouwens jullie weten hoe dat gaat, met vallen en opstaan,… Er moest wel tempo gemaakt worden : bij groen licht, opkomen voor je naam geroepen is, dat wint tijd om de shuttle te halen.
Om kwart voor 7 draaiden mijn wielen….en alhoewel de trainsters zaten te popelen om uitgebreid op de wedstrijd in te gaan, wou ik eerst Bath uitgeraken, liefst in één keer. En dat lukte perfect….
We reden dan ook door en door en door…, zongen liedjes uit volle borst met eindposes, raadden tv- programma’s, stuurden sms’en naar ongeruste ouders,…. en ondanks het drukke verkeer…. kwamen perfect getimed aan de gate voor de shuttle… 10 voor 10 (deadline incheck). Een wc lonkte verleidelijk terwijl we in de rij stonden om in de trein te rijden, maar dat risico konden we niet lopen ….Maar van zodra de motor stil, iedereen eruit, met één doel….
We hadden het al meegemaakt, niets meer aan, dus een beetje eten en een driestapelbed installeren en dutje doen… De watervoorraad was ondertussen opgebruikt dus een paar droge monden hunkerden tot aan het Bloso naar water…
Na de tunnel werd het pas echt stil in de auto… maar de rit ging vlot (alleen waarom is er geen benzinestation meer na Calais tot in Mannekesvere! ,dat was nog eens stressen)…
Dus hier eindigt het verhaal , behalve een rijdende auto tot aan het BLoso en even wachten op de mama’s of pépé’s die opgeschrikt werden door de berichtjes van aankomst.
Verslag over wedstrijd Helena De Graeve, Tess Mogensen, Paulien Boone, Thalia Gyselinck en Nyamekye Dupont.